Carlo Ancelotti (TRENER)
	Data urodzenia: 1959. 06. 10 Debiut w Milanie (P): 1987. 08. 23 Debiut w Milanie (T): 2001. 11. 13 Miejsce urodzenia: Reggiolo Narodowość: Włoch Pozycja: Pomocnik/Trener Waga: 74 kg. Wzrost: 179 cm. Numer: - Koniec kontraktu: Czerwiec 2008 Występy: 160 Gole: 11 Poprowadził Milan: --- razy

Carlo Ancelotti urodził się 10 czerwca 1959 roku w Reggiolo (Włochy) w rodzinie nienależącej do najzamożniejszych. Jego ojciec posiadał gospodarstwo rolne, matka natomiast zajmowała się domem. Po ukończeniu dwóch szkół udał się do technikum w Modenie, stamtąd po dwóch latach przeniósł się do Parmy. Na uczelni w Rzymie otrzymał tytuł technika elektronika.

Swoją karierę piłkarską rozpoczął w Reggianie. Poważną grę rozpoczął w juniorach AC Parmy, lecz do osiemnastego roku życia rzadko występował w podstawowej jedenastce. W 1977 roku AC Parma z Carlo Ancelottim w składzie zajęła drugą lokatę w tabeli Serie C (w barażu spotkała się z Triestiną). Młody Ancelotti zdobył w tym meczu dwie bramki i to właśnie on zagwarantował awans swojej drużyny do Serie B. Utalentowanym graczem zaczęli się wówczas interesować najwięksi włoscy giganci. Ostatecznie pod koniec 1987 roku przeniósł się do AS Romy. W Rzymie Ancelotti u boku takich tuzów jak Paulo Roberto Falcao, Agostino Di Bartolomei czy Roberto Pruzzo uczył się reguł myśli szkoleniowych. Jego przełożonym był Nils Liedholm, a w latach późniejszych Sven-Göran Eriksson. Później otrzymał powołanie do reprezentacji narodowej Włoch. Swój debiut okrasił bramką w meczu z Holandią. W sezonie 1982/1983 zdobył z Romą Scudetto. Jeszcze lepiej szło Giallorossim w Pucharze Włoch - ten prestiżowy tytuł zdobywali w latach 1980, 1981, 1983, 1984. Jednak Ancelottiemu coraz częściej dawały o sobie znać kontuzje.

Kolejnym etapem jego przygody z futbolem okazał się AC Milan. Pod wrażeniem jego gry był Arrigo Sacchi. To właśnie on namówił Silvio Berlusconiego do sprowadzenia Carlo do Milanu. Zespół miał wówczas w składzie takich zawodników jak Marco Van Basten, Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Franco Baresi czy Paolo Maldini. Drużyna posiadająca w swoich szeregach takie znakomitości musiała odnosić sukcesy. W 1992 roku, trapiony przez coraz poważniejsze kontuzje, Ancelotti zdecydował się zawiesić piłkarskie buty na kołku.

Skończenie swojej kariery wyszło mu wcale nie najgorzej. Arrigo Sacchi zaproponował mu funkcję asystenta trenera reprezentacji Włoch. Pojechał więc na pierwsze Mistrzostwa Świata do USA, gdzie Roberto Baggio i inni ku zdziwieniu wszystkich zdobyli tytuł wicemistrzów świata. Po początkującego trenera nikt jednak nie myślał się zgłaszać. Pierwszą jego posadą była funkcja trenera walczącej o awans Reggiany - zespołu, w którym niejako stawiał pierwsze kroki za czasów swojej piłkarskiej kariery. Ancelotti nie miał uprawnień koniecznych do zostania pierwszym trenerem. Tymczasowo w protokole zastępował go Giorigio Ciaschini. O sprawie awansu przesądziła wygrana z Venezią, dzięki której jego drużyna załapała się na ostatnią (czwartą) pozycję premiowaną awansem do ekstraklasy. Z Reggiany trafił do AC Parmy. W Parmie przywitano Carlo z otwartymi rękoma. Fani Parmy jednakże nie mogli zapomnieć tego, że to właśnie on wprowadził ich odwiecznego rywala do Serie A. Można powiedzieć, że Carletto spisywał się świetnie. Zaprowadził on swoją drużynę na drugą pozycję w tabeli (premiowaną grą w Lidze Mistrzów). Mając w składzie Hernana Crespo, Fabio Cannavaro i Liliana Thurama, zadanie okazało się przyjemnością. Jednak boje w Champions League nie trwały długo - Parma niemalże natychmiast odpadła z tych rozgrywek. Na koniec sezonu zajęła szóstą lokatę, a ta nie wystarczyła do zatrzymania Carlo na pozycji szkoleniowca. Po Ancelottim pieczę nad drużyną objął Alberto Malesani.

8 lutego 1999 roku Ancelotti przejął kontrolę nad Juventusem Turyn. Myślał wtedy, że właśnie realizuje się jego ogromne marzenie. W sezonie 1998/1999 Stara Dama ukończyła rozgrywki na piątym miejscu. W obozie nadzieje na Scudetto były ogromne. Praca w Juventusie nie szła Ancelottiemu najlepiej, dlatego jego miejsce latem 2001 roku zajął Marcello Lippi.

Przez kilka kolejnych miesięcy Carlo pozostawał bez pracy. Prezydent AC Milanu - Silvio Berlusconi - zwolnił z funkcji trenera Turka Fatiha Terima i zastąpił go właśnie Ancelottim. W Milanie nadszedł czas odbudowy zespołu. W szeregi Rossonerich wstąpili Rivaldo, Tomasson i Pirlo. W sezonie 2002/2003 szanse na Scudetto rozwiał Juventus, który zajął pierwszą pozycję w lidze. Jednakże Milan wciąż walczył o Champions League i Puchar Włoch. Majowy finał w Manchesterze wygrał po rzutach karnych Milan, pokonując Juventus. Następnie zwycięstwo w Pucharze Włoch - tym samym podwójna korona padła łupem Milanu. Potem doszła wygrana w Superpucharze Europy, natomiast walka o Puchar Interkontynentalny skończyła się porażką z Boca Juniors. Sezon 2002/2003 przyniósł "czerwono-czarnym" 17. Scudetto. Sezon 2004/2005 nie zaowocował niczym dobrym - porażka na wszystkich szczeblach. Jedynym pocieszeniem było zdobycie Superpucharu Włoch. W finale Ligi Mistrzów z FC Liverpoolem w Stambule Milan roztrwonił przewagę trzech bramek w sześć minut i przegrał po rzutach karnych.