Leonardo Nascimento de Araújo (TRENER)
	Data urodzenia: 1969. 09. 05 Debiut w Milanie (P): 1997. 09. 14 Debiut w Milanie (T): 2009. 08. 22 Miejsce urodzenia: Niterói Narodowość: Brazylia Pozycja: Rozgrywający/Trener Waga: ?? kg. Wzrost: ??? cm. Numer: - Koniec kontraktu: Czerwiec 2011 Występy: 124 Gole: 30 Poprowadził‚ Milan: - razy

Leonardo Nascimento de Araújo, znany po prostu jako Leonardo urodził się 5 września 1969 roku w Niterói w Brazylii. Jest emerytowanym pomocnikiem, który grał dla Brazylii. Brał udział w mistrzostwach Świata w 1994 roku w Stanach Zjednoczonych, na których wspólnie z kolegami wygrał główne trofeum. Cztery lata później na mundialu we Francji, także reprezentował barwy Canarinhos. Wówczas sięgnął po wicemistrzostwo Świata. 31 maja 2009 roku został ogłoszony nowym trenerem włoskiego giganta Milanu, w którym przez kilka lat grał jako ofensywny pomocnik, a później pełnił funkcję dyrektora technicznego.

Leonardo przygodę z piłką zaczął w 1987 roku w klubie Flamengo. Miał tylko 17 lat, kiedy dostał szansę gry u boku wielkich Zico, Leandro, Bebeto i Renato Gaucho i w tym samym roku wygrał swoje pierwsze mistrzostwo. W 1990 roku Leo przeszedł do Sao Paulo FC, a w 1991 roku wspólnie z Raiem oraz innymi utalentowanymi młodymi adeptami futbolu został po raz drugi mistrzem Brazylii, w klubie prowadzonym przez legendarnego Tele Santanę.

Po roku gry w rodzimej lidze Leonardo przeprowadził się do Europy, podpisując kontrakt z hiszpańską Valencią CF. Po dwóch sezonach w Hiszpanii, w 1993 roku powrócił do Brazylii, gdzie z Sao Paulo wygrał kilka tytułów, między innymi prestiżowy Copa Libertadores oraz Toyota Cup.

W reprezentacji Leonardo zadebiutował w 1990 roku. Na mundialu w 1994 roku grał jako lewy obrońca, trzymając Roberto Carlosa poza składem. Leo grał dobrze przez pierwsze mecze, ale potem został zdyskwalifikowany na cztery spotkania za uderzenie łokciem pomocnika USA Tab Ramosa, co w konsekwencji doprowadziło do złamania kości jarzmowej. Brazylijczyk przeprosił Amerykanina, jednak kara jaka została na niego nałożona uniemożliwiła mu grę w pozostałych meczach. Pod względem wielkości, była to druga najdłuższa kara w historii Mistrzostw Świata.

W 1994 roku, Leonardo podpisał kontrakt z Kashima Antlers, klubem nowoutworzonej ligi japońskiej. Leonardo kontynuował odnoszenie sukcesów w Kashimie i ponownie występował obok swojego przyjaciela Zico. W 1996 roku powrócił do Europy i zasilił szeregi Paris St-Germain. We Francji Leo znowu udowodnił, że gdzie się nie pojawi, to jego osoba gwarantuje sukcesy. Jedna z jego bramek pomogła PSG wyeliminować Liverpool z półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów.

W tym momencie swojej kariery Leonardo przestał grać jako boczny obrońca i przekwalifikował się na pomocnika, czasami lewego, a czasami playmaykera. Już w Japonii zmiana pozycji przyniosła w rezultacie kilka spektakularnych bramek i trend ten został kontynuowany w Europie.

W 1997 roku, Leonardo otrzymał reprezentacyjną koszulkę z numerem #10. Był bardzo ważnym członkiem ekipy, która wygrała w tym samym roku Copa America. Po turnieju podpisał kontrakt z włoskim Milanem, który zapłacił za niego PSG 8,5 mln. euro. W Milanie stał się znaczącym zawodnikiem w naszpikowanej gwiazdami wyjściowej jedenastce. Rozegrał cztery pełne sezony, zdobywając w 177 meczach 22 bramki. W Milanie ciężką pracą i wynikami uplasował swoją osobę wśród największych legend rossonerich wszechczasów. Po kilkuletniej przygodzie z Milanem powrócił do Brazylii, do Sao Paulo FC i Flamengo. Potem raz jeszcze założył trykot Milanu i zakończył swoją piłkarską karierę w 2003 roku.

Leonardo wystąpił we wszystkich siedmiu meczach mundialu we Francji w 1998 roku. Pomógł Brazylii ukończyć turniej na drugim miejscu. W drugim grupowym meczu z Maroko strzelił bramkę i zaczął celebrować swoją radość, jednak chwilę potem został odgwizdany spalony. Jego ostatni mecz w barwach 'Kanarków' miał miejsce w 2002 roku, podczas kwalifikacji do mistrzostw Świata w Japonii i Korei. Karierę reprezentacyjną zakończył z wynikiem 60 gier i 18 bramek.

Od 2002 roku, Leonardo poświęcił się pracy społecznej. Pracował dla Fundaçao Gol de Letra oraz Fondazione Milan. W 2006 roku, podczas mistrzostw Świata w Niemczech współpracował z telewizją BBC w Wielkiej Brytanii, jako jeden z meczowych analityków. Komentował piłkarskie potyczki wspólnie z Marcelem Desailly, Alanem Hansenem oraz Alanem Shearerem.

Kiedy przestał grać w Milanie, stał się kimś w stylu skauta i agenta klubu na rynku brazylijskim. To Leonardo odegrał instrumentalną rolę w odnalezieniu Kaki i w sprowadzeniu go do Milanu. W 2007 roku ujawniono, że również w przypadku pozyskania Alexandre Pato, działania Leonardo miały największe znaczenie.

W 2007 roku oferowano mu ponoć pozycję trenera w angielskim West Ham United. W 2008 roku został mianowany dyrektorem technicznym Milanu. Tego samego roku, po 12 latach przebywania we Włoszech uzyskał włoskie obywatelstwo.

31 maja 2009 roku po rezygnacji Carlo Ancelottiego, został ogłoszony nowym szkoleniowcem Milanu, mimo braku licencji trenerskiej [latem 2009 roku Leonardo ma być obecny na kursie trenerskim UEFA]. Jednakże Leo będzie zwolniony z konieczności posiadania zawodowej licencji UEFA, która jest wymagana wśród menedżerów włoskiej Serie A, z powodu bycia mistrzem Świata jako zawodnik.

Na swojej pierwszej konferencji prasowej jako trener Milanu, Leonardo nie marnował swojego czasu deklarując, że chciałby, aby jego zespół grał atrakcyjny ofensywny futbol, taki jak ten z czasów jego mentora Tele Santany.