NELSON DIDA
	Data urodzenia: 1973. 10. 07 Debiut w Milanie: 2000. 09. 13 Miejsce urodzenia: Irara (Brazylia) Narodowość: Brazylijczyk Pozycja: Bramkarz Waga: 85 kg. Wzrost: 195 cm. Numer: 1 Koniec kontraktu: Czerwiec 2010

Nelson de Jesus Silva 'Dida' urodził się 7. października 1973 roku w brazylijskim miasteczku Irara. Niewielu brazylijskich bramkarzy może pochwalić się takimi osiągnięciami jak on. Zawodnik ten kładzie bardzo duży nacisk na występy w narodowej reprezentacji. W parze z jego błyskawicznym refleksem idzie niezwykła zwinność, zręczność, co rzadko się zdarza u człowieka mierzącego 195 cm. Jest kluczowym bramkarzem reprezentacji Brazylii oraz Milanu. Przez wielu fachowców uważany obecnie za jednego z najlepszych goalkeeperów na świecie. Piłkarską karierę rozpoczął w klubie Vitória, gdzie spędził dwa lata (92-94). Pierwszy większy sukces odniósł w 1993 roku w Australii, kiedy to wraz z reprezentacją Brazylii do lat 20 został młodzieżowym Mistrzem Świata (Brazylia zdobyła wtedy to trofeum po raz trzeci). Wydawało się, że jego wielka kariera rozpocznie się na dobre, jednak ówczesny trener Canarinhos - Carlos Alberto Parreira pominął go przy ustalaniu kadry na Mistrzostwa Świata, które odbyły się rok później w USA. Lata 95-98 spędził w innym brazylijskim klubie - Cruzeiro. W reprezentacji seniorów zadebiutował w lipcu 1995 roku w meczu z Ekwadorem. Rok póĽniej został pierwszym bramkarzem w zespole narodowym prowadzonym przez Mario Zagallo, który zdobył brązowy medal na turnieju Olimpijskim w Atlancie. Potem zwyciężył w turnieju o Puchar Konfederacji, który został rozegrany w Arabii Saudyjskiej. W międzyczasie wraz z Cruzeiro zdobył m. in Puchar Brazylii oraz zwyciężył w prestiżowych rozgrywkach Copa Libertadores. W 1998 roku trener Zagallo zaskoczył wszystkich, podczas Mistrzostw Świata we Francji rolę pierwszego bramkarza pełnił Claudio Taffarel. Dida był tylko dublerem i oglądał turniej z ławki rezerwowych. Brazylijczycy zostali wicemistrzami świata, ulegając w finale gospodarzowi turnieju Francji 3:0. W roku 1999 udał się do Mediolanu, ale natychmiast został wypożyczony do szwajcarskiego Lugano, gdzie spędził kilka miesięcy . W sezonie 2000/2001 reprezentował barwy Milanu, później ponownie został wypożyczony do Corinthians, w którym występował po przygodzie w Szwajcarii. Natomiast miejsce w reprezentacji Brazylii odzyskał w 1999 roku, kiedy to pod wodzą Wanderleya Luxemburgo, Canarinhos wygrali turniej Copa America, który został rozegrany w Paragwaju, a następnie na Turnieju o Puchar Konfederacji w Meksyku, wraz zespołem narodowym zajął drugie miejsce. Kolejnym wielkim wyzwaniem dla Didy były Mistrzostwa Świata 2002 w Korei i Japonii. Jednak po raz kolejny los okazał się okrutny dla Nelsona, po niezbyt przekonywującym awansie do mistrzostw, na ławce trenerskiej Luxemburgo został zastąpiony przez Luisa Felipe Scolariego, a ten zdecydował się postawić w bramce innego goalkeepera - Marcosa. Powtórzył się więc scenariusz z Mistrzostw Świata w 1998 roku. Dida był jednym z niewielu zawodników, którzy nie doświadczyli gry na turnieju w Azji. Pocieszeniem jednak było to, że stanowił część zespołu, który zdobył to trofeum po raz piąty w historii. Niepocieszony Dida wówczas powiedział: "Wszystko co osiągnąłem było owocem mojej pracy, natomiast jeżeli rzeczy nie układają się po mojej myśli, czy też pojawia się rozczarowanie, pokonuje je ciężką pracą oraz wiarą w samego siebie" - powiedział Dida, który od 2002 roku ponownie zaczął reprezentować barwy Milanu, a następnie odzyskał miejsce w narodowym zespole, w którym do dzisiaj jest podstawowym bramkarzem. W 2003 roku stał się bohaterem Mediolanu, po tym jak w finale Ligi Mistrzów z Juventusem obronił trzy rzuty karne, a Rossoneri triumfowali w tych rozgrywkach. Rok póĽniej zdobył Mistrzostwo Włoch. W roku 2005 wraz z reprezentacją Brazylii po raz drugi wygrał Turniej o Puchar Konfederacji, który został rozegrany w Niemczech. Na Mistrzostwach Świata w 2006 roku był bramkarzem numer jedne. Zagrał we wszystkich spotkaniach, jednakże w ćwierćfinale pokonał go Thierry Henry, czym zapewnił Francji udział w dalszej fazie rozgrywek.