Ale jeśli skończy się to w ten sposób, jak wydaje się bardzo prawdopodobne, z Interem jako mistrzem Włoch, czy ktoś będzie mógł powiedzieć, że "Milan przegrał scudetto"? Czy ktoś będzie mógł powiedzieć, że nie grając w europejskich pucharach, nie zdołał naśladować Napoli, które w zeszłym sezonie w pełni to wykorzystało i wspięło się na najwyższy stopień podium? Czy ktoś, bo to stary refren, powie, że Allegri nie potrafił zrobić tego, co Conte, czyli pokonać faworyzowanych Nerazzurrich? Trzy pytania, na które – to wyłącznie moja osobista opinia – trzeba odpowiedzieć trzema zdecydowanymi "nie". Milan nie przegrał scudetto, tym razem przewaga wynikająca z braku gry w pucharach – i wyjaśnimy dlaczego – miała mniejsze znaczenie. I nie, Allegri jak dotąd spisał się bardzo dobrze, a warunki w porównaniu z tymi, które miał Conte, były zupełnie inne. Przejdźmy do szczegółów.

1. Inter jest silniejszy
Milan nie przegrał ani nie przegrywa scudetto, to raczej Inter je wygrywa. To zdecydowanie najbardziej kompletna drużyna w lidze. Jedynym prawdziwym rywalem – pomijając kontuzje, o których można dyskutować bez końca, przypadek czy nie? – mogło być Napoli. Ale Chivu, który w lidze pokazał całą swoją klasę, mógł liczyć na zespół jeszcze silniejszy niż w poprzednim sezonie. Nerazzurri pod wodzą Inzaghiego mieli ogromny potencjał, ale też wyraźne ograniczenia. Wystarczy pomyśleć o formacji ofensywnej: Taremi i Arnautović zostali zastąpieni przez Bonny'ego i Esposito, realnie dwóch dodatkowych zawodników pierwszego składu. Chivu w porównaniu z Inzaghim lepiej zarządzał rotacjami, dając odpocząć tzw. podstawowym piłkarzom i utrzymując pozostałych w gotowości. To prawda także w środku pola: miał do dyspozycji więcej rozwiązań. Dlatego Milan Allegriego – i potwierdzą to liczby – ma wręcz tę zaletę (choć może to brzmieć paradoksalnie), że utrzymał się w walce aż do domowej porażki z Parmą.

2. Puchary nie mają tu znaczenia
Czy Milan nie potrafił wykorzystać przewagi wynikającej z braku gry w pucharach? To źle postawione pytanie i, jak już wspomniano, wystarczy spojrzeć na liczby, które nie kłamią. Po dwudziestu sześciu kolejkach poprzedniego sezonu Inter miał 57 punktów, czyli zaledwie trzy więcej niż dzisiejszy Milan. Gdyby utrzymał to samo tempo, Milan – w kluczowej fazie europejskich rozgrywek – byłby dziś w pełni w grze. To Inter przyspieszył i ma dziś 64 punkty, a nie Milan (w porównaniu z zeszłorocznym Napoli) zwolnił. Napoli po dwudziestu sześciu kolejkach miało 56 punktów, czyli praktycznie tyle, ile dziś ma Milan. Dlatego później miało energię i jakość, by wykorzystać spadek formy liderów. Tym razem sytuacja jest zupełnie, zupełnie inna.

3. Napoli było lepiej przygotowane kadrowo
Czy więc Conte w zeszłym sezonie był lepszy od Allegriego? Nie, jak już powiedziano, nie. Warunki całkowicie się zmieniły i można powiedzieć jedno: Napoli w poprzednim sezonie, które startowało z pozycji goniącego (tak jak w tym roku Rossoneri) było po prostu lepiej zbudowane kadrowo. Latem dołączyli Buongiorno, Gilmour, Neres, a przede wszystkim Lukaku. Milan, który musiał zmierzyć się także z kontuzją Gimeneza, rozegrał cały sezon bez nominalnego środkowego napastnika. Zawodnika zdolnego samodzielnie rozstrzygnąć mecz, tego od "łatwych", brudnych goli. To również w ten sposób można wyjaśnić niektóre potknięcia z tzw. mniejszymi zespołami, kiedy wystarczy wrzucić piłkę w pole karne, wiedząc, że jest ktoś, kto indywidualnie rozwiąże sytuację.

Podsumowując: Milan Allegriego jak dotąd spisuje się bardzo dobrze. Jeśli, jak się wydaje, zapewni sobie miejsce w Lidze Mistrzów, wykona swoje zadanie, odbuduje także kilku zawodników, którzy zdawali się być już u kresu możliwości, i będzie wiedział, że zasiał ziarno pod realną walkę o scudetto w przyszłym sezonie.

Autorem analizy jest Alessandro Vocalelli (publikacja na łamach wtorkowego wydania LGdS).