Choć końcowy wynik nieco osłabił reakcję, Milan (wyprzedzony przez Juventus i zrzucony z trzeciego na czwarte miejsce, dziś dzielone punktowo z Romą) nadal pozostaje panem własnego losu. Dwoma zwycięstwami, z Genoą i Cagliari, obroniłby się nawet przy ewentualnej równej liczbie punktów z Romą: awans do Ligi Mistrzów przypadłby jemu dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań z ekipą Giallorossich. To tyle, jeśli chodzi o kronikarski obowiązek i uzasadnione nadzieje kibiców Rossonerich. Rzeczywistość mówi jednak coś innego: Milan się rozsypał – podsumował Sebastiano Vernazza w analizie na łamach LGdS.

Jedno to się dostosować, a co innego grać
Nie ma pewności, że Milan pokona Genoę i już pewne utrzymania Cagliari. Mówiąc szczerze: mediolański klub nawet nie zasługiwałby na miejsce w najpiękniejszych i najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywkach. Przeciwko Atalancie przez długi czas był wręcz nie do oglądania. Milan stał się zlepkiem zawodników, pozbawionym duchowego lidera, kontuzjowanego Luki Modricia, i bez jakiejkolwiek koncepcji gry. Jeszcze kilka miesięcy temu pragmatyzm wynikowy Massimiliano Allegriego maskował całkowity brak pomysłu na futbol. Od dawna gra stała się ciemną stroną księżyca Allegriego. Deficyt ten bywał tu i ówdzie rekompensowany pewną taktyczną zręcznością, rozumianą jako umiejętność dostosowania się do przeciwnika. Jednak gdy Milan musi narzucać warunki i kontrolować mecz, jak wczoraj, staje się ofiarą najgłębszej nocy.

A jeśli ten melancholijny Milan mimo wszystko wywalczy awans, co by zrobił w Lidze Mistrzów? Miałby zbierać kompromitacje, brudzić swój międzynarodowy prestiż i historię siedmiu zdobytych Pucharów Europy? W każdym razie potrzebna byłaby rewolucja. Wielu zawodników powinno odejść, a wraz z nimi Allegri. To prawda, że celem był powrót do Champions League i jeśli zostałby osiągnięty, trener pod tym względem byłby nie do podważenia. Ale są różne sposoby realizowania założonych celów. To byłoby to coś wymęczonego, przypadkowego i prowizorycznego. Milan i jego kibice nie zasługują na tyle cierpienia – mają prawo do gry i piłkarzy na miarę swojej wielkiej historii.

Gdyby Malen przyszedł latem...
Parma – Roma była jak powieść. Donyell Malen strzelił dwa gole, ale tyle samo sytuacji zmarnował. Wspiął się na poziom 13 trafień w klasyfikacji strzelców, cztery gole za liderem Lautaro. Trzynaście bramek w 16 występach w Serie A: gdyby Holender przyszedł już latem, a nie w styczniu, ile goli miałby dziś na koncie? Zgłaszamy Malena do nagrody za najlepszy transfer sezonu ex aequo z Modriciem. Milan załamał się w momencie, gdy 40-letni chorwacki zdobywca Złotej Piłki zanotował fizyczny spadek formy, a potem doznał złamania kości jarzmowej. Na Tardini zobaczyliśmy ponownie Paulo Dybalę, o którym niemal zapomnieliśmy. Zachwycające były jego podanie przy pierwszym golu Malena i dośrodkowanie po którym Soulé trafił w słupek. Kim byłby Dybala, gdyby nie ograniczała go podatność na urazy mięśniowe? Szkoda, że odchodzi (być może wróci do Argentyny). Giallorossi odwrócili losy meczu w doliczonym czasie gry dzięki dwóm golom kwestionowanym przez rywali. Wydaje się jednak, że w obu przypadkach decyzje podjęte przy użyciu technologii były prawidłowe. Nie można już obyć się bez VAR-u – trzeba jedynie korzystać z niego rozsądnie, bez nadużyć. I trzeba go akceptować zawsze, a nie tylko wtedy, gdy działa na naszą korzyść.

Dzisiejszy mecz Napoli – Bologna zakończy kolejkę. Zwycięstwo da Antonio Conte matematyczną pewność gry w Lidze Mistrzów. Przy 73 punktach kwalifikacja będzie należała do Napoli niezależnie od innych wyników. Wątpliwości praktycznie nie ma: mistrzowie Włoch są już w Champions League w 99 procentach, ale powinni pokonać Bolognę, by mocniej umocnić się na drugim miejscu.